Opaa, 14jaar geleden ben ik in je leven gekomen. Vanaf de eerste dag kreeg ik al je liefde tot je laatste dag dat je er was. Elke dag is een nieuwe dag. Een nieuwe dag waar ik altijd aan je denk en je verschrikkelijk hard mis. Elke dag opnieuw vraag ik me af; 'Waarom moest je gaan :'( ?' Je zal nooit uit men gedachten of hart gaan, maar elke dag doet het pijn. Pijn om te weten dat je er niet meer bent want het liefste wil ik gewoon dat je hier bent. Kon ik de tijd maar terugdraaien. Maar toch blijf ik blijf ik me afvragen waarom je mij achter liet. Maar toch blijf ik nog steeds denken aan alle momenten samen met jou. Je betekent nog altijd zoveel voor me, ook al ben je er niet meer... Toch blijf je zoveel betekenen voor me! Ik bleef maar huilen toen ik hoorde dat je weer die ziekte had wat niet meer te genezen viel! En nu moet ik door het leven gaan zonder jou! Even stond de tijd in mijn leven stil, net zoals de jouwe. Op de laatste dag van het jaar heb je ons verlaten. Als ik nu een wens mocht doen waarvan ik wist dat ze zeker zou uitkomen... Zou ik willen dat je terug naar hier kwam!! Waarom, waarom, waarom :'( ? Deze vraag blijft me altijd bij! Nog steeds doet het zoveel pijn om te weten dat ik door het leven moet zonder jou. Jij die zoveel betekende voor mij... Heeft mij nu verlaten! :'( !! Je hebt het niet verdient, dat is zeker !
_
______________________</3 31/12/2007 </3
#
Gepost op maandag 27 oktober 2008, 19u04
Gewijzigd op zondag 14 december 2008, 16u12
